Գլխավոր » TOP, Լրահոս, Հասարակություն, Հոգևոր

«Իսկ ո՞վ է կրելու շուռնուխցիներին հոգեբանական բռնության ենթարկելու պատասխանատվությունը». Տ. Պարթև վարդապետ

Օգոստոս 16, 2018թ. 20:26
շուռնուխ

Վերջերս Սյունիքի Շուռնուխ գյուղում այսպես կոչված ԼԳԲՏ ներկայացուցիչների և տեղի բնակիչների միջև տեղի ունեցած միջադեպը հասարակական կյանքում լայն արձագանք ստացավ:

Տեղի ունեցածի վերաբերյալ հնչող կարծիքները կարելի է բաժանել երկու խմբի. մեկով, ոչ ուղղակի կերպով, փորձ է արվում պաշտպանել սեռական փոքրամասնությունների իրավունքները` նշելով, որ բռնությունը դատապարտելի է, մյուսով` արդարացվում է շուռնուխցիների ադեկվատ արձագանքն այլասերվածություն տարածողների սանձարձակ պահվածքին: Առաջին խմբի կարծիքները հիմնականում հնչում են ՄԻՊ-ի և տարբեր իրավապաշտպան կազմակերպությունների կողմից, իսկ երկրորդը` հիմնականում բնակչության և ազգային արժեքներն ու ավանդույթները պահպանող և տարածող կառույցների, անհատների կողմից:

Տեղի ունեցած միջադեպը, թերևս, առավել սուր երանգներ է ստանում, երբ այն դիտարկում ենք վերջին շրջանում Հայաստանում տեղի ունեցած փոփոխությունների համատեքստում: Այսօր, երբ անզիջում պայքար է մղվում կոռուպցիայի դեմ, հատուկ շեշտադրվում բռնության մերժումը և մարդու իրավունքների պաշտպանությունը, որոշ խմբեր` ի մասնավորի համասեռամոլները, օգտվելով իրավիճակից, փրձում են իրենց մերժված տեղն ամրացնել հասարակական կյանքում` շահարկելով, որ իրենք ևս մասնակցել են Հայաստանում փոփոխության հանգեցրած գործընթացներին: Անշուշտ, լավ է, որ պայքար է մղվում վերոնշյալ երևույթների (կոռուպցիա, բռնություն) դեմ, բայց և նվազ կարևոր չեն ձեռնարկվող քայլերն` ուղղված հասարակական կյանքն արատավորող սեռական այլասերվածություն տարածողների դեմ, որոնք ևս խարխլում և թուլացնում են մեր ազգային արժեհամակարգը:

Հավանաբար, այսպես կոչված ԼԳԲՏ ներկայացուցիչներին թվում է, թե իրենք իրենց դիրքերը քաղաքում արդեն որոշակիորեն ամրացրել են և այժմ փորձում են սեփական այլասերված գաղափարները տարածել նաև գյուղերում:

Կարծում ենք, որ այս իմաստով գյուղի ընտրությունը նրանց կողմից պատահական չէր` հաշվի առնելով երկու հանգամանք. այն, որ համեմատ քաղաքային բնակչության, գյուղերում առավել կապված են իրենց արմատներին և հնավանդ սովորություններին, և երկրորդ, որ նրանց ընտրած գյուղն ունի սահմանամերձ համայնքի կարգավիճակ: Սրանով նախ փորձ է արվում գյուղերում արհամարհել ժողովրդի սրբազան ավանդույթները և ապա նաև այլասերվածության կործանիչ օրինակ ցույց տալ մատաղ սերնդին, այն դեպքում, երբ սահմանամերձ գյուղի համար առավել քան կարևոր է երիտասարդների հաղթական ոգին բարձր պահելը` դաստիարակելով նրանց ազգային արժեքներով և հերոսների սխրագործությունների օրինակով: Մեր ժողովրդի քրիստոնեական ավանդական ընկալման մեջ անընդունելի և դատապարտելի են բոլոր այն այլասերված երևույթները, որոնք իրենց հակաքրիստոնեական բնույթով տկարացնում և նսեմացնում են հայ ընտանիքի մասին մեր պատկերացումները և առողջ հասարակություն ձևավորելու մեր սուրբ առաքելությունը: Այսպիսի երևույթների դեմ մեր ժողովուրդը եղել և մնում է անհանդուրժող (որում, անշուշտ, պետք է փորձել զերծ մնալ բռնությունից):

Սակայն, բռնությունը, որը տեղի ունեցած միջադեպի շրջանակում դատապարտվում է, այս պարագայում կրոնական զգացումները և ինքնությունը պաշտպանելու համար ձեռնարկված քայլերի հետևանք է: Սեռական այլասերվածություն տարածողների կողմից շուռնուխցիների նկատմամբ դրսևորվել է հոգեբանական բռնություն, որն էլ հանգեցրել է բախման: Եթե նրանք պարփակվեին իրենց բնակարանում, չխանգարեին բնակչության անդորրը, չաղմկեին և այլասերված վարքագծով չառանձնանային գյուղում` վատ օրինակ ծառայելով երեխաներին, ապա գյուղացիները նրանց գյուղից վտարելու նախաձեռնություն չէին ցուցաբերի: Նրանք ուղղակիորեն վիրավորել են գյուղացիների կրոնական ու բարոյական զգացումները: Հարկադրել են, որ գյուղացիներն իրենց կրոնական զգացումները և ինքնությունը պաշտպանելու համար անհրաժեշտ քայլեր ձեռնարկեն: Հետևաբար, շուռնուխցիների արածը ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ պատասխան համասեռամոլների կողմից նրանց նկատմամբ դրսևորված հոգեբանական բռնության:

Հետաքրքիր է, եթե սեռական փոքրամասնության իրավունքներ ասելով` ի նկատի են առնվում նրանց սեռական այլասերվածության քարոզչությունը և հասարակության մեջ սանձարձակ պահվածքը, ապա ինչպե՞ս պետք է պաշտպանվեն ավանդական սեռական կողմնորոշում ունեցող մեծամասնության իրավունքները:

Կարծում ենք, որ պետք է շատ հստակ դիրքորոշում ներկայացնել տեղի ունեցածի վերաբերյալ: Ի վերջո, սեռական այլասերվածության ակնհայտ քարոզչության նկատմամբ ի՞նչ դիրքորոշում ունեն իշխանությունները: Ո՞վ պետք է պաշտպանի շուռնուխցիների իրավունքները: Եթե խոսվում է նրանց պատասխանատվության ենթարկելու մասին, ապա պետք է նախևառաջ պատասխանատվություն կրեն միջադեպի մյուս կողմի մասնակիցները, որոնք էլ հենց հրահրել են բախումը:

Կարծում ենք, որ շուռնուխցիների շրջանում տիրող մտայնությունն արտահայտում է ոչ միայն իրենց, այլև Հայաստանի բնակչության գերակշռող մեծամասնության բացասական վերաբերմունքը նույնասեռականների նկատմամբ:

Նշենք, որ ըստ §Rainbow Europe¦ կազմակերպության 2016 թ. ուսումնասիրությունների` եվրոպական 49 երկրների մեջ Հայաստանը զբաղեցնում է 47-րդ հորիզոնականը, որով բնակչության 93 % բացասական է վերաբերվում նույնասեռականներին:

Տ. Պարթև վարդապետ Բարսեղյան

Միաբան Մայր Աթոռի

Տպելու տարբերակ Տպելու տարբերակ

Դիտել TOP, Լրահոս, Հասարակություն, Հոգևոր բաժնի բոլոր նյութերը



Digg this!Add to del.icio.us!Stumble this!Add to Techorati!Share on Facebook!Seed Newsvine!Reddit!Add to Yahoo!

Մեկնաբանությունները թույլատրված չեն