Գլխավոր » Culture-Hogevor, Լրահոս, Քաղաքականություն

Ծայրահեղ մի վիճակ է հիմա Հայաստանում՝ արտագաղթը տեսնում ենք, դրա համար պետք է մի ուժ դառնան ու կարողանան պետությունը պահել.Արամո

Մարտ 11, 2017թ. 23:17
Արամո

Հարցազրույց երգիչ, ՀՀ վաստակավոր արտիստ Արամոյի հետ

Ըստ Ձեզ՝ ընտրողը, քաղաքացին ինչպե՞ս պետք է կողմնորոշվի, հատկապես այն դեպքում, երբ, ինչպես նշեցիք, գրեթե բոլորի ծրագրերը նույնն են։

– Գիտեք, անկախության 25 տարիներին նույն բանն են ասում՝ կոռուպցիայի, բարեփոխումների մասին… ինչքանով տեղյակ եմ, մեր փոքրիկ հանրապետությունում 160 կուսակցություն կա, ամեն դեպքում՝ 100-ից ավել։ Դուք պատկերացնո՞ւմ եք՝ մի երկրում, որտեղ ապրում է 1 մլն. 500 հազար մարդ, մի հարյուր հատ կուսակցություն կա։ Կարծում եմ՝ նման պետությունում պետք է 2-3 կուսակցություն լինի, ոչ թե՝ նոր վերածնունդ, հզոր հայրենիք, պայծառ ապագա, չգիտեմ ինչ… ես մի քիչ դրան կողմնակից չեմ, որովհետեւ նման երկրում օրինական, այդքան կուսակցություն գրանցել… այսինքն՝ 3 շունչը կուսակցություն է… հիմա ես կարող եմ կուսակցություն բացել՝ Էմման, ես ու իմ որդին՝ Ավոն։

Որքանո՞վ է դա ճիշտ։ Թե խորհրդարանական, թե նախագահական ընտրություններին նույն բանն անընդհատ ասում են, ու ինչ-որ բաներ միշտ կրկնվում են՝ կապված թե օպոզիցիոն, թե իշխող կուսակցությունների հետ։ Պետք է գլոբալ մտածել, պետական մտածելակերպ է պետք։ Հա ասում են՝ փոխելու ենք ամեն ինչ, լավ է լինելու, մյուսն ասում է՝ մենք 15, 30, 50 կետից մտածել ենք, որ 2 ամսում կկարողանանք… չէ, դա ոչ թե 2 ամսում, այլ հստակ է պետք անել։ Ծրագրեր բոլորն էլ կարող են կազմել, բայց պետք է իրագործել այդ գաղափարները։

50 կետից, 60 կետից, 8 կետից փոխում են երկիրը, սա հո լեգո չէ՞, որ միանգամից փոխես, սա պետություն է, եւ ժողովրդի մտքերի, մտածելակերպի վրա պետք չէ խաղալ։ Ամենացավալին գիտե՞ք որն է, որ արդեն «ափաշքյարա» ժողովուրդն ասում է… ստավկա են դնում փողերի պահով… դա ակնառու երեւում է, բայց ժողովուրդն ի՞նչ անի, մարդն ասում է՝ ով որ շատ փող տա, նրան կընտրեմ, կոպիտ ասած՝ ղումարի ստավկաների վրա է դրված մեր պետության անվտանգությունը, այսինքն՝ քո անվտանգությունը, ղարաբաղյան շարժման լուծումը, արտաքին աշխարհի հետ կապը, տնտեսությունը, ամբողջը դրված է «ով ինչքան տա, նրան կընտրեմ»-ի վրա…

Այս հարցում ո՞րն է Ձեր վերաբերմունքը, շատերի պես մեղադրո՞ւմ եք ընտրակաշառք վերցնողներին, թե՞ փորձում եք ըմբռնումով մոտենալ։

– Մարդն ինչո՞ւ է գնում այդ ընտրակաշառքին, որովհետեւ ամսական իր եկամուտը չի բավականացնում իրեն… բան չունեմ ասելու, պետք չէ այդ 30 ոսկով ծախվել։ Չգիտեմ՝ 5 հազա՞ր դրամ են տալիս, թե՞ 10 հազար դրամ, բայց դա գնալու է, չէ՞, ու դու ծախվում ես, դրա համար պետք է կուսակցություններն այն ծրագրերը, խոստումները, որ տալիս են, կարողանան այնպես անել, որ այդ մարդը կարողանա ստանալ այն աշխատավարձը ու սոցիալապես այնպես ապահովված լինի, որ ինքը հասկանա՝ հզոր, ապահով երկրում է ապրում, եւ հետագա ընտրություններին գումարով իր ձայնը չվաճառի ու չարտագաղթի։

Ընդհանրապես, միջին խավն է ամբողջ աշխարհում ստեղծում պետությունը, հիմա միջին խավ չկա, կան ծայրահեղ ծանր վիճակում ապրող սիրելի հայրենակիցներ եւ անհասկանալի թվաբանության մեջ գտնվող մարդիկ։

Դուք որեւէ քաղաքական ուժի հետ հույս կապո՞ւմ եք՝ լինի ընդդիմություն, թե իշխանություն։

– Ինձ համար ընդդիմություն-իշխանություն չէ, ինձ համար մեկ հայի գաղափարն է, որովհետեւ մեր պետությունն այն պլատֆորմի վրա է իր աշխարհագրական դիրքով, որ անխուսափելի են պրոբլեմները։ Դա կարելի է շտկել ու որոշակիորեն բերել մի հարթության վրա, որ մարդիկ կարողանան եւ ապահով լինել, ոչ մի հարձակումներ չլինեն, եւ սոցիալապես-տնտեսապես երկիրը կարողանա զարգանալ, որովհետեւ մենք ունենք ուղեղներ եւ կարող ենք այնպիսի հզոր պետություն դառնալ, որ շատ գերտերություններ մեզ հետ հաշվի նստեն։ Ծայրահեղ մի վիճակ է հիմա Հայաստանում՝ արտագաղթը տեսնում ենք, դրա համար պետք է մի ուժ դառնան ու կարողանան պետությունը պահել։

– Սերժ Թանկյանի, Արսինե Խանջյանի ու մի շարք սփյուռքահայ գործիչների կողմից սկիզբ դրված «Արդարադատություն Հայաստանում» քարոզարշավն առաջարկում է, որ Սփյուռքից անկախ դիտորդներ գան ու վերահսկեն ընտրական պրոցեսը տեղամասերում։ Ինչպե՞ս եք վերաբերվում դրան եւ ի՞նչ եք կարծում՝ որքանո՞վ դա կհաջողվի։

– Ես ողջունում եմ այդ միտքը, բայց ասեմ, որ ամբողջ աշխարհում, նույնիսկ ամենադեմոկրատ երկրներում, մեկ է, կեղծիքներ միշտ լինում են։ Բացառված բան է այդ արդար, թափանցիկ ընտրություններ ասվածը։

– Բայց այդ երկրներում կեղծիքներն արդյունքի վրա այդպես չեն ազդում, ինչպես մեզ մոտ։ – Բնականաբար, ու կարծում եմ՝ մարդ իր խղճի առաջ ազնիվ պետք է լինի։ Հիմա բոլորն ասում են՝ իշխող կուսակցությունը գումարներ է բաժանում, բոլոր կուսակցություններն էլ իրենց ձեւաչափի մեջ բաժանում են, ոչ թե ես ուզում եմ պաշտպանել նրանց, այլ ուզում եմ ասել, որ բոլորն են բաժանում, թող չասեն՝ մենք չենք բաժանում, սուտ է, այս պարագայում բոլորն էլ հանգիստ իրենց գործն անում են։

Ինչպե՞ս եք վերաբերվում այն փաստին, որ նախընտրական պրոցեսներում արդեն տարիներ շարունակ ընդգրկում են մտավորականների, դպրոցների տնօրենների, մանկավարժների։

– Եթե ինքը գաղափարախոսական առումով այդ ծրագրին ծանոթ է ու համամիտ է, ես նորմալ եմ գնահատում, մտավորականը, որը գաղափարախոս է, ասենք, Դաշնակցության կամ Ռամկավար կուսակցության հետ, դեմ չեմ, բայց եթե նա պետք է ընդգրկվի ուղղակի «սենց-սենց» բանի համար, ես դրան կողմնակից չեմ։ Եթե ես որեւիցե կուսակցության գաղափարները համակրեի, ես հստակ կմիանայի եւ այդ ծրագրերի մեջ մշակութային որոշ բաներ կմտցնեի, թե ինչ է պետք անել, բայց քանի որ չկա, ես չեմ տեսնում… ոչ թե ես ինձ չեմ տեսնում, ինչպես շատերն են ասում՝ ես երգիչ եմ ու քաղաքականության հետ կապ չունեմ, ո՞նց կապ չունեմ, եթե ապրում եմ այս երկրում, եւ այս երկրի ճակատագիրն ինձ համար շատ կարեւոր է, նույն անվտանգությունը, տնտեսությունը, արտաքին քաղաքականությունը ո՞նց կարեւոր չեն, բա ապրում եմ, չէ՞, հո ամեոբա չե՞մ, կապ չունի, որ մշակույթի մարդ ենք։

Նյութն ամբողջությամբ կարող եք կարդալ ` hraparak.am

Տպելու տարբերակ Տպելու տարբերակ

Դիտել Culture-Hogevor, Լրահոս, Քաղաքականություն բաժնի բոլոր նյութերը



Digg this!Add to del.icio.us!Stumble this!Add to Techorati!Share on Facebook!Seed Newsvine!Reddit!Add to Yahoo!

Մեկնաբանությունները թույլատրված չեն