Գլխավոր » Genocide, Թուրքիա, Լրահոս, Հայ-թուրքական հարաբերություններ, Ով է թուրքը, Վերլուծական, Ցեղասպանություն, Քաղաքականություն

Հատուցո՞ւմն է Թուրքիոյ համար խոչընդոտը`Հայոց Ցեղասպանութեան ճանաչման

Սեպտեմբեր 10, 2010թ. 11:24

1_1_armԵրբ «էլիթ» դասակարգի թուրք դիւանագէտներ կը հանդիպին  «էլիթ» դասակարգի եւրոպացի եւ ամերիկացի դիւանագէտներու, զրուցելու համար Թուրքիոյ եւ աշխարհի քաղաքականութեան մասին, եւրոպացիներն ու ամերիկացիները ընդհանրապէս հարց կու տան թուրք քաղաքագէտներուն թէ՝ հայերու նիւթական պահանջատիրութեան պատասխանատուութի՞ւնն է որ պատճառ կը դառնայ որ Թուրքիա հիմնովին դրժէ Հայ ժողովուրդի Ցեղասպանութեան ճանաչումը:

Եթէ նոյնիսկ պատահի աներեւակայելին, եւ Եւրոմիութիւնը կամ Ամերիկան որոշեն յանձն առնել հայ ժողովուրդի ցեղասպանութեան եւ տեղահանութեան ու աքսորին պատճառաւ պատահած նիւթական բոլոր վնասներուն հատուցումը, Թուրքիան պատրա՞ստ է այսօր, Օսմանեան պետութեան կողմէ 1915 թուին, հայ ժողովուրդին վրայ գործադրած կոտորածներն ու ջարդը ընդունելու որպէս Հայոց Ցեղասպանութիւն։

Թուրք խոհեմ մտաւորական մը, այդ ուղղութեամբ, ըսած է՝  «Կը սխալիք, եթէ կարծէք, թէ Թուրքիա պիտի ճանչնայ Հայոց ցեղասպանութիւնը, մենք թուրքերս, կը մնանք յամառ այդ կարծիքին վրայ, նոյնիսկ եթէ մեզ կախաղան հանեն»։ Թուրք քաղաքագէտին կամ դիւանագէտին կարծիքը միշտ պիտի մնայ անփոփոխ, որովհետեւ ան կը դաւանի նշեալ լոզունգը եւ կը քարոզէ զայն իր քաղաքական նպատակներու շահագործմանը ծառայեցնելու համար։ Իսկ ռամիկ ժողովուրդը պիտի խարխափի խաւարին մէջ, այնքան ժամանակ որ կուրօրէն հետեւողական կը մնայ պետական «ընտրանի» պատմական ուսուցմունքներուն եւ հրահանգներուն։

Ի՞նչը արգելք կը հանդիսանայ Թուրքիոյ իր անցեալը դիմագրաւելու, ընդունելու եւ ազատօրէն խօսելու դար մը առաջ պատահածներուն մասին, երբ ամերիկացիներ, եւրոպացիներ եւ այլ ազգեր, այսօր ազատօրէն եւ անկեղծ կերպով կը խոստովանին անցեալին կատարած իրենց անիրաւասութիւններն ու կոտորածները։ Ինչո՞ւ Թուրքիան, հայոց հետ անցեալի պատահարներուն մասին խօսելու համար անգամ զայն կը վերածէ այնքան մեծ բանադրանքի։ Թուրքին պարագան այնքա՞ ն կնճռոտ է։

Հրանդ Տինք եղաւ թուրք պետութեան «աչքին փուշը» իր գաղափարախօսութեամբ, որուն հետեւանքով ան նահատակուեցաւ 2007 թուին։ Հրանդ անդադար կը գրէր ու կը խօսէր իր սրտի խորքէն, Անաթոլիայի մէջ պատահած ջարդերու մասին, որոնք անհատնում կը կճէին թուրք պետութեան կողը։ Սակայն ցեղասպանութեան, ջարդի, աքսորի եւ կոտորածի մասին այդ բոլոր արտայայտութիւնները աննշան էին հանդէպ իր միակ յայտարարութեան որ պատճառ դարձաւ իր մահուան։ Թուրք պետութեան հիմնադիր՝ Աթաթիւրքի որդեգրած, հայոց ցեղասպանութիւնէն պրծած հայ որբուհի Սապիհա Կէօքչէնի, (Թուրքիոյ առաջին պատերազմիկ օդաչուն), մասին ըրած բացայայտութիւնն էր որ ցնցեց համայն թուրք պետութեան էութիւնը, հայ որբուհիին եւ թուրք պետութեան հիմնադրին միչեւ կապը յայտնաբերելով։

Թուրքերը տակաւին կը հաւատան թէ՝ 1915-ի շրջանին պատահած սպանութիւններն ու ջարդերը Թուրքիոյ մէջ բոլորովին նման չեն եւրոպացիներու կամ ամերիկացիներու պատմութեան մէջ պատահած աղէտներուն. 1915-ի պատահարները Թուրքիոյ «ինքնութեան» կը պատկանին, եւ թուրքիոյ պատմութեան կորիզը կը կազմեն։ Այս ըմբռնումը ամբողջական գիտութիւն մըն է, որ թաքուն պէտք է մնայ ժողովուրդի խիղճին ներքեւ, պահելու եւ պահպանելու համար թրքական պետութեան ներկայ գոյավիճակը։

Պատմութեան դիմակալումը ոչ միայն պիտի արտայայտէ անցեալին ծրագրուած բազում ամօթալի եւ անմարդկային արարքներ եւ գործունէութիւններ, այլ նաեւ պիտի խորտակէ պետական եւ ազգային դիցավէպերը, ուսուցմունքներն ու բանադրութիւնները։ Անցեալի պատմութեան դիմակալումը կը նշանակէ հարցականի տակ առնել թուրք պետութեան հիմնադիրներու ինքնութիւնը, թրքական ազատագրական պատերազմի էութիւնը, Օսմանեան անցեալը եւ շրջանի պատահարներն ու արդիականացման այժմու հռետորութիւնները։

Թուրք պետութեան դէմ,  «Էրկէնէքոն» դաւադրական կազմը բացայայտուեցաւ եւ դատուեցաւ ջախջախելով «անխոցելի թաքուն պետական ոյժ»-ի կարողութիւնը։ Թրքական բանակի հրամանատարութիւնը նման հարուածի ենթարկուեցաւ մօտիկ անցեալին, կորսնցնելով իր գերադասութիւնը։ Իսկ հիմա, Քէմալիզմը կենթարկուի նման հարցապնդումի, առիթ ընծայելով որ ժողովուրդը, ազատօրէն մտիկ ընէ պատմաբաններու վկայութիւնները, որոնք, իրենց հերթին, կը յայտնաբերեն անցեալին հայերուն ունեցած կալուածներուն մասին եղած վկայութիւնները։ Կալուածներ եւ այժմու պետական եւ նախագահական պալատներ, որոնք ժամանակին կը պատկանէին հայ ընտանիքներու եւ անհատներու։ Այս յայտնաբերութիւնները, Հրանդ Տինքի յայտնաբերութեան նման, կը ցնցեն թրքական էութիւնն ու ինքնութիւնը խախտելով անոր պետական հիմքն ու կազմը։

Հաւանաբար երկար ժամանակի կարօտ են թուրք պետութիւնը եւ իր ժողովուրդը, հասկնալու եւ ընդունելու համար 1915-ին պատահած կոտորածները, անոր պատճառած զանգուածային մարդկային եւ նիւթական վնասները եւ

ոչ-քրիստոնեայ ազգերուն Անատոլէն աքսորին հետեւանքները։

Սակայն եթէ Թուրքիա շարունակէ ժողովրդավարական բարգաւաճումի իր աշխատանքները, հաւանաբար աւելի կանուխ յառաջանայ կարելիութիւնը ընդունելու անցեալի դառնութիւններն ու իրականութիւնը։ Եւ որպէսզի Թուրքիոյ եւ թուրք ժողովուրդին համար ապագայի առողջ եւ դրական ինքնութեան մը կարելիութիւնը ստեղծուի, կարենալ ապրելու համար համերաշխ շրջապատի մը մէջ, Թուրքիա պարտի դիմագրաւել, խոստովանիլ եւ ընդունիլ 1915-ի եւ իր անցեալի աղիտաւոր բոլոր միւս եղելութիւնները, թօթափելով ժխտումներու, խեղաթիւրումներու եւ ուրացումներու քաղաքականութիւնը, հոգեկան

անդորրութիւն եւ հանգիստ պարգեւելու համար զոհուած անմեղներու աճիւնիններուն։

Հաւանաբար, այն ժամանակ, Թուրքիա պիտի կարենայ ինքնութիւն մը գտնել։

Յակոբ ՄԱՐՏԻՐՈՍԵԱՆ

Լոս Անճելըս

ArmAr.am

Տպելու տարբերակ Տպելու տարբերակ

Թեգեր` , , , , , , , ,

Դիտել Genocide, Թուրքիա, Լրահոս, Հայ-թուրքական հարաբերություններ, Ով է թուրքը, Վերլուծական, Ցեղասպանություն, Քաղաքականություն բաժնի բոլոր նյութերը



Digg this!Add to del.icio.us!Stumble this!Add to Techorati!Share on Facebook!Seed Newsvine!Reddit!Add to Yahoo!

Մեկնաբանությունները թույլատրված չեն